|
Leven van pijn leven, van verdriet
Leven van pijn leven van verdriet
niemand kent hem
niemand die hem meer ziet.
Zijn onschuld verloren
knalt hij erop los
De angst in zijn ogen
is niet gelogen
hij is in alle opzichten de klos
Hij heeft een muur om zijn hart gebouwd
is in plaats van kind gelijk oud
weet niet wat spelen is, maar ziet de harde waarheid
en heeft in zijn hart de grote wens "vrijheid"
Het doet pijn om deze kleine tere kinderzielen
verdriet te zien hebben, dat is niet wat ze verdienen
ze moeten kunnen leven zonder oorlog en zonder pijn
wat zou de wereld om hun heen dan een stuk veiliger zijn.
Ik hoop dat het in de toekomst anders mag gaan,
Zodat iedereen vredig naast elkander kan staan.
Want we zijn op deze wereld om te houden van mens en dier,
En laten we leven voor ons plezier.
Vastgezeten in kampen, honger en pijn geleden
Aan het eind van de oorlog, helemaal moe gestreden
Ze willen leren om met het leven verder te gaan,
niet steeds in het verleden klem te blijven staan.
Voor sommigen zal dat nooit gebeuren,
Helaas... het oorlogskind heeft altijd
de oorlog...in zijn vizier
Droge tranen van verdriet
huilen kan in een oorlog niet
Zij houden een leven van pijn, angst en treuren.
Maar eens laten we hopen,
ging de tunnel weer open
de tunnel van licht, voor
het kind dat nu nog niet wint,
het oorlogskind.
Het groeit nu nog op met een geweer in de hand
en zal steeds vechten met hart en ziel voor zijn land.
Want oorlog is zijn levenspad al is het verkeerd
toch dat is alles wat men een oorlogskind leert.
Nee voor een oorlogskind is het niet fijn
daarom wil hij het liefs hier zijn
waar rust en vrede is
ja dat is wat hij mist
toch speelt hij dapper door
mist zijn gesneuvelde vader
best wel veel hoor
die stond bekend om zijn
dappere daden
maar daar in dat hoekje
onder dat raam,
daar staat een sprietje 'n dennentakje
met plukjes stro ,en zilverpapier erin
ook hij heeft nu kerstmis
daar tussen het puin
hij viert met de wereld
'n stukje vredig bestaan
hij denkt weer terug ,aan de dagen die ooit
in moeders veilige haven, roken naar kerstbrood
de liefde die toen zo gewoon was loopt nu uit de pas
maar het geloof is gebleven het duurt nog maar even
zijn ogen staren de wereld in
wat heeft zijn leven nog voor zin
Wat ging er in zijn binnenste om,
je wist niet wat je mocht te voelen.
Oorlog
oorlog oh zo dom,...
je wilt het zo graag wegspoelen.
De herinneringen vervlogen
Beelden staan gebrand in hun ogen
Beschadigd,
hun lichaam en hun hart......
versteend, maar niet van binnen verhard.
De lach die geen lach is
de traan die..rood kleurt
Met muziek bij hun oren
kunnen ze het schieten niet horen
even een blijdschap op hun gezicht
dat is wat een oorlogskind het meeste mist
Die blijdschap geeft moed
en ze vergeten heel even
want verdienen ze niet het allerbeste?
deze oorlogskinderen!
De oorlog voorbij...
De oorlog in hun....
is nimmer vervlogen....
Dit gedicht is gemaakt op 12-12-2006
De auteurs waren: Liesbeth Yvonnes Marbos
jebenteenparel Onlyme Ineke Nancy Jolande
Smokeycat Fientjevitamientje
Suzie Dyra Blauwhartje
Leniestart LaReina.
Dutchie
Thea | 
